Dom Harcerski i Stary Kraków: Opowieść o tym jak harcerskie dzieci Kraków zadziwiły

Z Chicago do Krakowa, czerwiec 2014

Jakie mogą być związki między Starym Krakowem a Domem Harcerskim w Chicago? Odpowiedzi może być wiele,  ale jedna jest najbardziej trafna i o tym chciałabym Wam opowiedzieć.  Będzie to opowieść o przygotowaniach do festiwalu „Krakowiak”, o przyjaźniach, harcerstwie i o tym jak „Orlęta” zakochały się w Krakowie z wzajemnością.

2014.10 Chicago-Krakow Tance_amerykanskie

 


Wszystko zaczęło się od pomysłu „wysłania” Harcerskiego Zespołu Tanecznego „Orlęta” na  festiwal.  Wybór padł na Międzynarodowy Festiwal „Krakowiak”, ktory od 23 lat urządzany jest, jak nazwa sugeruje, w Krakowie. Pomysł pojawił się we wrześniu ubiegłego roku.  Od tamtej pory Dom Harcerski stał sie „świątynią spotkań” wszystkich zainteresowanych.  Dom Harcerski był nie tyklo miejscem prób  zespołów harcerskich „Orlęta” i  „Lechici”, ale również i przede wszystkim, miejscem gdzie spotykali się rodzice i omawiali metody zbierania funduszy i propagowania poczynań naszych harcerskich zespołów.

Podczas tych spotkań wytworzyło się wiele przyjażni, które zaowocowały nowymi pomysłami i przedsięwzięciami, często inicjowanymi przez Agnieszkę Rebeszo, która jest  kierowniczką administarcyjną zespołu.  Orlęta w tym okresie występowały wielokrotnie, przysparzając radości oglądającym ich widzom. Również, po raz pierwszy od wielu lat, młodzież prawdziwie zaangażowała się w produkcję i ręczny wyrób najróżniejszych ozdób choinkowych i wielkanocnych, które później były rozprowadzane dzięki uprzejmości Jezuickiego Ośrodka Milenijnego, Kościoła Świętego Stanisława no i oczywiście Domu Harcerskiego. Największym naszym osiągnięciem (osiagnięcie rodziców i dzieci) było upieczenie około 500 baranków wielkanocnych, dla których Dom Harcerski stanowił wtedy owczarnię i bacówkę.  Korzystając z okazji chciałabym jeszcze raz serdecznie podziękować obu Hufcom, Zarządowi Obwodu i Kołu Przyjaciół Harcerstwa  za wsparcie finansowe jak również za otwarcie przed nami drzwi „bacówki”.

Pani Barbara Rozwadowska, obecna kierowniczka zespołu, zadbała o stronę artystyczną tego przedsięwzięcia.  Przygotowała nie tylko piękne układy polskich tańców narodowych począwszy od krakowiaka i mazura,  ale zaaranżowała również taniec typowo amerykanski. Nie szczędziła trudu i potu, szczególnie w okresie przed samym wyjazdem i upewniła się, że program Orląt był „dopięty na ostatnie piórko”.

Myslę, że planując ten nasz wyjazd, ucząc się piosenek, tańców, tanecznej postawy, poprawnych chołubców i wielu innych rzeczy nikt tak naprawde nie zdawał sobie sprawy z tego, że ten nasz wysiłek będzie po stokroć wynagrodzony. Opuszczając Chicago wiedzieliśmy, że nasz pobyt w Krakowie będzie całkowicie zaplanowany przez Druhostwo Beate i Konrada Więcek, ale nikt nie przypuszczal, że pomyslą o każdej minucie i zaplanują to aż tak iśćie, po mistrzowsku, po krakowsku.

Dla naszych „Orląt” festiwal praktycznie zaczął się już w dzien przylotu. Nie było czasu na odpoczynek i nudę. Zaraz po kolacji odbyła się pierwsza próba. Kolejny dzień to warsztaty, na ktorych dzieci „szlifowały” postawę, układy jak również i śpiew. Był to także dzień, który rozpoczął naszą fascynację pięknem Krakowa.  Płynelismy Wisłą i odwiedziliśmy największe w Polsce Muzeum Etnograficzne. Dzieci miały wyjątkowo dużo pytań do pani kustosz, co napawało mnie wielką dumą ponieważ było to dowodem na to, że polska szkoła i lata spędzone na zbiórkach nie poszły na marne.  Pytania świadczyły o tym, że wychowalismy Polaków i patriotów, których szczerze intersuje historia.

Oficjalne rozpoczęcie festiwalu to 12 czerwca.  W tym dniu „Orlęta” zatańczyły na przeglądzie krakowiaka i taniec amerykanski i już w ten dzień zaprezentowały swoją harcerską postawę, bo jako jedyni stawili się na czas, pomimo zmęczenia i trudności z transportem. Wieczorem tego samego dnia odbyło się ognisko festiwalowe, na którym Orlęta oczywiście wiodły prym śpiewając harcerskie piosenki i „zarażając” entuzjazmem i werwą.

Kolejne dni to seria występów na Małym Rynku w Krakowie i wspólne ognisko z grupą młodzieży ze Związku Harecerstwa Rzeczypospolitej.  Harcerze i harcerki Rzeczpospolitej przygotowali i poprowadzili ognisko z iście krakowską werwą i w ciekawy sposób.  Każdy miał okazję do tego aby się choć troszke poznać i polubić.  Nauczyliśmy się od nich kilku ciekawych piosenek, które na pewno wykorzystamy na naszych akcjach letnich.  I my i oni bardzo chcieliśmy spotkać się jeszcze raz ale napięty grafik na to niestety nie pozwolił.

Wszystkie kolejne dni dostarczały masy wrażen i przemiłych wspomnień. Jednym z nich było spotkanie z druhem Edwardem Szczęśniakiem, członkiem władz naczelnych Szarych Szeregow, który tak się wzruszył naszą obecnością w Kościele, szczególnie w czasie spiewania hymnu harcerskiego, że wręczył nam pamiątkową oznakę z pierwszego Światowego Zlotu.  Pokazał mi również swoją przedwojenną książeczke służbową.  Było to dla mnie wielkie przeżycie, ponieważ świadczy o tym jak wielki wpływ nasz ruch harcerski nadal  ma na ludzi starszego pokolenia, jak rownież o tym, że harcerzem/harcerką jest się na całe życie i że jest to wartość, którą zawsze można się poszczycić.

Jeśli o zaszczytach mowa to kolejnym zaszczytem, który nas spotkał to zajęcie drugiego miejsca na festiwalu i szczere gratulacje od organizatorów, którzy nie mogli się nas nachwalić za punktualność, zorganizowanie i niekończący się entuzjazm.  Wielokrotnie występowaliśmy w zmienionej kolejności, ponieważ jako jedyni zawsze byliśmy „zwarci i gotowi” oraz zawsze usmiechnięci pomimo tego, że trzeba się było przebierać w coraz to nowe stroje.  Jednego dnia młodzież z zepołu „Orlęta” przebierała się aż jedenaście razy!

Jak już wyliczamy, to chcialabym wyliczyć dodatkowe atrakcje, które zostały dla nas zaplanowane:  zwiedzanie Podziemi Rynku w Sukiennicach, Katedra i Dzwon Zygmunta, Rzeźba Smoka Wawelskiego, Kopiec Kościuszki, Skansen w Wygiełzłowie, Zamek Lipowiec (pierwszy na Szlaku Orlich Gniazd), najstarsza kopalnia soli w Bochni, Zakopane i seria warsztatów tańca i śpiewu.

Podsumowując chciałabym podkreślić, że uczestnictwo w festiwalu i pobyt w Krakowie byl dla naszej młodzieży harcerskiej nie tylko przygodą, ale metodą na zdobycie nowych umiejętności, które później będą wykorzystane w pracy i służbie harcerskiej.  Obserwując zachowanie Orląt czułam wielką dume i nie mam wątpliwości, że już wkrótce te dzieci będą stanowiły trzon naszej harcerskiej chicagowskiej kadry.  Ich przyjaźń będzie kwitła, Dom Harcerski będzie drugim domem i jeszcze nie raz zadziwią Kraków „wszak od orłów pochodzą Orlęta”.

Phm. Iwona Kumpin
Zastępczyni Referentki zuchów w Hufcu Tatry

Reklamy
Ten wpis został opublikowany w kategorii USA. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s